IKON pastoraat organiseert conferentie 'Pastoraat & Populisme'
Op vrijdag 13 november 2009 organiseert IKON pastoraat de conferentie ‘Pastoraat & Populisme’. Hoe komen predikanten en pastores in hun werk in aanraking met het populisme? Welke reacties roept dit op, en hoe daarmee om te gaan? Michsjol neemt alvast stelling in. Graag gaan we daarover in gesprek. Lees de stellingen:
De christelijke traditie
Het opkomend populisme misbruikt het christendom door dit als nationale identiteit tegenover de islam te plaatsen. De christelijke traditie is al te vaak voor het karretje van een ‘wij-zij’ denken gespannen.
Eenheid in de verschillen
Het gaat in de multiculturele samenleving niet om het respecteren van verschillen, maar om het besef dat wij een gemeenschap vormen. Wanneer wij vandaag met de belofte van Paulus (Galaten 3: 28) allen één in Christus zijn, dan voegen we daar nu aan toe, dat er ‘in Christus,’ ‘noch christen noch moslim’ is. Net zoals tóen, klinkt dat ook nú als een dwaasheid. Gemeenschap of éénheid is geen bezit op basis van gelijke eigenschappen. Gemeenschap bestaat alleen als die steeds opnieuw wordt gezocht en gesticht.
Het is nog niet te laat
Populisten hebben nog geen regeringsmacht, maar het is niet te vroeg om waar te nemen dat het populisme een stroming is, die op zoek is naar macht, die ondemocratisch is, mensen uitsluit, en snelle oplossingen wil. De kiezers moeten oordelen of een populistische partij regeringswaardig is. Kan het populisme in de hitte van het bestaan de schaduw van wijsheid en hoop bieden, of is het een doornstruik die de samenleving met wonden slaat zoals in de fabel van Jotham (Richteren 9: 7 – 20)?
Lange adem
Het fenomeen van het populisme is morgen niet over. Populisme zaait onkruid zoals racisme, rancune en repressie in het opkomende gewas van de samenleving. Een open vizier is nodig in het debat met populisten, want je zou het jonge graan kunnen uittrekken in plaats van onkruid (Mattheus 13: 24 - 30). Bereid je voor op een lang gesprek en kijk goed naar de feiten.
Bovenstaande stellingen zijn geformuleerd door leden van de redactie van het theologische tijdschrift Michsjol.
Zie ook:
Reacties
de christelijke traditie?
Op een studentenafdeling gewoond met streng gelovige christenen, een moslima, een hindoeiste en atheisten. Zelf ben ik vrijzinnig christelijk. Vooral in de clinch gelegen met de strenge christenen en diverse malen namen de moslima, de hindoeiste en ik het voor elkaar op! We waren dan ook bevriend (helaas zijn ze inmiddels geemigreerd)
Kinderen laten ons ook zien hoe we met verschillen kunnen omgaan:
-Met de moslima ben ik wel eens meegegaan naar de moskee. Een kind vroeg me daar of ik ook moslim ben en ik antwoorde: 'Nee, ik ben christen.' De eerste reactie: 'Wat doe je hier dan?' Uitgelegd dat ik mee was gekomen met de islamitische vriendin van mijn afdeling. Was gelijk goed.
-Bij mijn moeder in het dorp ga ik ook wel eens mee naar de kerk. Daar vroeg een kind me: 'Kom je ook uit ons dorp?' Ik antwoorde: 'Nee.' Eerste reactie: 'Wat doe je hier dan?' Even uitgelegd dat ik met mijn moeder meeging en het was goed.
Volgens mij kunnen we hiervan leren dat we gewoon ergens naar moeten vragen als we iets vreemd vinden: dan kan de ander het uitleggen. En dat we de verschillen niet moeten overdrijven (ook niet ontkennen trouwens): de reacties van de kinderen lijken enorm op elkaar.
Nieuwe reactie inzenden